تبلیغات
بصیرت آخرالزمانی

بیان وسعت و عمق قوای ادراکی انسان

الف)شناخت قوای ادراکی انسان

امام حسین (ع) برای توضیح کیفیت معرفت خود به اینکه عاجز از شکر خداوند است ابعادی از قوای ادراکی خود را شاهد می‌آورد که حتی مراتبی بالاتر از علم حضوری است ایشان دراین‌باره به‌سوی خدا عرض می‌کند: (و انا اشهد یا الهی بحقیقه ایمانی و عقد عزمات یقینی و خالص صریح توحیدی و باطن مكنون ضمیری و علائق مجاری نور بصری)[1] حضرت قوای مدرکش که شاهد این شناخت حضرت به عجز خویش در بجا آوردن شکر الهی است را این‌گونه بیان می‌کند که با حقیقت ایمانش شهادت می‌دهد و اینکه علم حضرت به عاجز بودن خویش در بجا آوردن شکر الهی آیا از سنخ مفاهیم و تصورات است یا نه بالاتر از تصور و حتی تصدیق و حتی بالاتر تصدیق یقینی، یا نه باز بالاتر از تصدیق یقینی که اراده است یا نه بالاتر از اراده که عزم (اراده‌ی محکم) است یا بازهم فراتر از عزم بلکه با عقد عزم حضرت شهادت به چنین عجزی در خود می‌دهد و اینکه حضرت این علم را نه اینکه حضوری بلکه حتی فراتر از حضوری چون علم حضوری حضورشیء عند النفس است ولی حضرت می‌فرماید این عجز را نه با نفس بلکه با ضمیریم و باز نه خود ضمیر که باطن نفس است بلکه با مکنون این ضمیر که باطنِ باطنِ نفس است و باز نه با خود این مکنون بلکه با باطنِ مکنونِ ضمیرِ خویش، عجز شکر خدا را می‌فهمد.


وسعت و عمق قوای ادراکی انسان



ب)لازمه داشتن دید حقیقی به اشیاء
انسان اگر مثل امام حسین (ع) نسبت به عمق قوای ادراک خود، آگاهی داشته باشد، می‌تواند دید حقیقی به اشیاء داشته و شناخت دقیق و عمیقی در درک حقایق عالم داشته باشد؛ ایشان برای بیان سطح آگاهی خویش در درک اینکه عاجز از شکر نعمت‌های خداوند است، مدرک این درک و علم خویش با چنین عمقی معرفی می‌فرماید بنابراین این دعا از نهایت معرفت و از عمق قوای ادراک انسان، خبر می‌دهد؛

[1] مفاتیح‌الجنان - دعای امام حسین در روزه عرفه

برچسب ها : رویکرد هستی شناسی تولید علم , وسعت و عمق قوای ادراکی انسان , قوای ادراکی انسان , عمق قوای ادراکی انسان , علم حضوری , مافوق علم حضوری , وسعت درک عجز شکر خدا ,


نظام تمدن نوین اسلامی